“Öyle bir aşık gerek ki bana; bir kımıldadı mı, bir kalktı mı,
Her yandan, ateşle dopdolu kıyametler koparmalı.
Bir gönül istiyoruz ki cehennem gibi olmalı;
Cehennemi bile yakıp yandırmak; denizin dalgasından kaçmamalı,
Yakıp yandırmalı yüzlerce denizi
Gökleri bir mendil gibi dürmeli avucunda;
Zevalsiz ışığı bir kandil gibi aşmalı gök kubbeye.
Bir timsah gönlüyle, aslan gibi savaşa girmeli; kendinden başka kimseyi komamalı; sonra savaşmak kendisiyle bile
Gönlün yediyüz perdesini, ışığıyla yırtmalıda arştan ses gelmeli ona:
“Maşaallah, MaşaallahL..”
Yedinci denizden Kaf Dağına yüz tuttu mu o, o denizden nice inciler mercanlar saçmak yeryüzünün eteğine… “
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
