Önce cümlelerimiz düştü. Önce kelimelerimiz çöktü. Anlamlarımızı kaybettik. Anlayışlarımızı yitirdik. Yeryüzü ile insan ile doğa ile ilgili algılarımız çözüldü ve dönüştürüldü. Toprağın kifayetli duruşundan kopuşumuzla başlayan sancılı bir sürecin çocukları olarak hayata uyandık. Uzantısı olduğumuz derin geleneğin sarsıntılar geçirerek çöküşe geçmesi ile birlikte coğrafya algılarımız çökertildi. Balkanlardan Kafkaslara ve Basra körfezinden Afrika’ya kadar geniş bir projeksiyonla taradığımız ufkumuz, küçültülerek kutsanmış milli sınırlar içinde hareketsiz bırakıldı. Ümmet dediğimizde bütün bir dünyaya esenlik gönderen bir muhayyileden bahsedilebilirdi. Aynı inancı, duyuşu ve duruşu olan ve merkezinde adalet bulunan bir sürecin paramparça edilmesiyle tarihin artıkları konumuna düşürülüverdik. Ait olduğumuz din yani İslam, Müslümanlığımızın birinci ilkesi, zulme karşı, haksızlığa ve sömürüye karşı sonucu ne olursa olsun kutsal bir direnişi örgütlüyordu. Nerede olursa olsun bir insan zorbalığa maruz kalmışsa vebalini yüklenmek bizim için vazgeçilmez bir kader halını almaktaydı. Yaşadığımız zaman dilimleri ümmetin ortak aklının bir süreği olarak doğal bir denge içerisinde düzenleniyor ve elbette ki bu icma yani ‘ümmetin istişare ile en iyiye ulaşması’ erdemli bir ilke olarak yürüyüşümüzde bizi soluklandırıyordu. Din, içinde yaşadığı insanların sivil inisiyatifi olarak kendi önderlerini, bağımsız-bağlantısız önderlerini üretiyor. Bu önderler eliyle sahih geleneğin derin ve devingen coşkusu hayat damarlarımıza akıyordu.
Tarih dendiğinde dengeli ve çevrimsel bir zaman döngüsünü anlıyorduk. Öğretilenden biliyorduk ki ‘ her topluluğun bir eceli vardır.’ Ve bu ecel bir dem bile olsa geri çevrilemez. Ufkumuzu kaybettiğimizde bize dayatılan, şematik ve matematiksel ve tarihsel yolculuğumuza uymayan bir tarih algısıydı. Bu tarih yönergesinde hep ve her zaman düşman olarak kodladıklarımızın birinci sınıf kompartımanlarda yol aldığım, bizim gibilerin ise ya üçüncü sınıf olmaya boyun eğmemiz gerektiği ya da kompartıman dışı yani tarih dışı kalacağımız öğretilmişti. Yani şu denmek isteniyordu; yenilgiyi kabul edin ve pılınızı pırtınızı toplayıp tarih sahnesinden çekilin. Ve geleceğinizi bize teslim edin. Köklerimize ihanet etmenin diğer bir adı dayatıldı bize ve küçük adamlarımız bu yalanlara kanarak rotamızı değiştirmeye kadar vardırdılar durumu.
Bugün yeryüzünde mutlak hakimiyetini ilan eden Batılı paradigma ve bu paradigmanın içeriği olan liberal-kapitalist anlayış, kendi anlam dünyalarının harici coğrafyayı tarihin belli döneminde takılıp kalmış ve kendini çürümeye hapsetmiş olarak görmektedir. Batı uygarlığına göre modern insan- mükemmel insan, birçok tarihi tecrübenin sonunda artık dünyanın önderi-yol göstericisi insandır. Yakın ve uzak kültürler olarak gördükleri diğer toplumlar ancak bu insan tipine yakınlıkları ya da uzakları bağlamında bir değer ifade edebilirler. Kendilerini modern Roma olarak tahkim eden bu anlayış, tarihin bu en görkemli imparatorluğunun bakış açısıyla yeryüzünü değerlendirmektedir. Kadim Roma’ya göre imparatorluk sınırları harici topraklar, barbarların yaşadığı, güvenliksiz bölgeler olarak görülmekteydi. Bu bölgelerdeki halklar ya da topluluklar ancak Roma ile barış yaparak ayakta kalabilirlerdi. Roma ile barış yapmanın anlamı ise Roma İmparatorluğu’nun egemenliğini kabul etmekten geçmekteydi. Kültürel olarak eski Yunan’ı, organizasyon anlamında paganist Roma’yı var oluşlarına referans alan Batılı anlayışın insanlığa sunduğu reçetelere yakında bakıldığında kaostan başka bir sonuç görülmüyordu.
Dünya tarihindeki vahşet çağları bizzat bu uygarlık eliyle kotarılmasına rağmen şimdilerde küresel çeteleşmeye pirim veren yeni döngüsüyle harekete geçen bilimsel çalışmalar, zihnimizde yeni bir dünya inşa etmeye hazırlanmaktadır. Olmazsa olmaz mutlak hâkimiyet “modern kafa” olarak lanse ediliyor. Bu modern kafanın üretimi sonucu pazarlanan düşünce kalıplan ötekileştirilen coğrafyalardaki insanların yaşam standartlarını belirliyor. Küresel güçler tarafından determinist biçimde yeniden ele alınarak gözden geçirilen kavramlar, yüklendikleri yeni anlamlarla muhteşem sömürge değirmenine su taşımaktan başka bir işleve sahip gözükmüyor. Tüm zamanların en etkin iradesini ortaya koyan din, derinliğinden koparılarak küresel sermayenin işleyişi için moral değerler olarak kodlanıyor. Bilinç, direniş ve estetikten yalıtılmış bu dini anlayış, sahici duruşunu inatla sürdüren dini zaman dışı ve terörist olarak tanımlıyor. Modern dünyaya karşı oluşturulabilecek her türlü üretim kanalları sistematik biçimde devre dışı bırakılıyor. İmajların ve ikonların yeni evrensel dini, global düzeyde koloniyel bir enerjiyle ruhlarımıza saldırıyor, yüreklerimizde oluşturduğu tereddütlerle bizleri teslim olmaya zorluyor. Burada yapılması gereken öncelikli çaba, durumu üç ana kriterle değerlendirmekten geçiyor: Tanıma, kavramlaştirma ve tanımlama. İçinde bulunduğumuz durumu ve bu durumu meydana getiren olguları hem tarihsel bağlamda hem de yaşadığımız zaman açısından tanımak gerekiyor. Var oluşumuzu meydana getiren değerler sistemini yeniden kurarak içinden geçmekte olduğumuz süreci kendi kavramlarımızla yeniden tanımlamak/üretmek ve bu tanımı hayatın damarlarına sürmek…
Hasılı bizleri hikmetin kapısına ulaştıracak bilgiyle, sancağımızın düştüğü yerden yeniden doğrulmak…
Vesselam…
















