BÖYLE BUYURDU ERENLER
Derler ki;
Müthiş bir kıtlık zamanı.,. Halkın anası ağlıyor. Bu sırada bir köle ki neşeden çatlayacak gibi. Rask ediyor, gülüyor, oynuyor. Erenler köleye yaklaşıyor;
-Nedir senin bu halin? Halkı kıtlık ve kuraklıktan kavrulurken sende bu neşe nereden?
Köle;
-Bana ne kıtlıktan kuraktan? Benim efendimin kocaman bir köyü var. İhtiyacımıza cevap verecek her şeyi orada buluyoruz.
Şöyle diyor erenler;»
-Bunun efendisi bir mahluk, bu itibarla fakir olduğu halde, bu, ona güvenerek rızık derdi çekmiyor da, benim Allah gibi zengin bir efendim varken ben neden endişe ediyorum…
Denir ki;
-Dünya yüzünden perişan olmaktan sakın! Gam çekme! İyi bil ki rızkın senden başkasına asla verilmez.
Denir ki;
-İyi hazırlan ölüm gelince sensiz geri dönmeyecektir.
Denir ki;
-İlahi olanla ilgi derecesini öğrenmek isteyen insanların vaadine mi,ilahi olana mı meylettiğine dikkat etsin. Kalbi hangi yöne meylederse o tarafın adamıdır.
Denir ki;
-Şuna dikkat et; Eğer sana vereni, senin verdiğinden çok seviyorsan dünyaya tapıyorsun! Yok eğer, senin bağışta bulunduğun adamı, sana sana bağışta bulunandan çok seviyorsan, sonsuzluk aşıkısın.
Derler ki ;
-Zenginlerden ve iktidar • hırsında olanlardan sakın! çünkü kalbini onlara bağışlayıp, kendilerine imrendiğin an, onları rabler edinmiş olursun.
Derler ki ;
-Benim en kıymetli servetim misafirdir. Çünkü misafir, rızkı ve konaklaması Allah’a ait olduğu halde, kazancı bana ait olan bir şeydir.
Derler ki;
-Şu üç şeye sahip olmayan ebediyyen kurtulamaz; Ümit, korku ve ızdırap.
Derler ki ;
-Allah kendisini sevenleri ölseler bile diri, kendini sevmeyenleri, yaşasalar bile ölü kılmıştır…
Derler ki ;
-Allah dostu hiçbir Unvanla yüceltilmek istemez. Zaten onun yeryüzünde olacağı bir isim de yoktur.
Derler ki ;
-Allah a gereğince kul olmak yalnız hürriyette, gerçi özgürlük de yalnızca Allah’a kul olmaktadır.
Derler ki ;
-Gerçek sabırlı, sabırlılığına sabredendir, sabredip de peşinden şikâyet eden değil
Derler ki ;
-Tutkularını diriltinceye kadar öldür. Öldür ki, tam dirilsin.
Derler ki ;
-Şu dört noktada; kendime öncelik tanımakta yanılmışım: sanırdım ki Allah’ı önce ben anıyor, tanıyor, seviyor ve istiyordum. Aydınlanınca şunu gördüm; O’nun beni anışı, benim O’nu anışımdan önce, bilişi bilişimden, sevişi sevişimden önce. Ben sevmeden önce o beni sevmiş. ve beni bundan sonra O’nu sevebilmişim.
