20. Yüzyıl katı ideolojiler ve çatışmalar yüzyılı olarak kayda geçti. Önceki yüzyıldan devraldığı paradigmayı egemen kılmak için sürdürülen katı ve acımasız bir mücadele evresinden sonra girilen yeni bin yıl, dünya için başka bir anlam dünyasının kapısını araladı. Orta zamanların çok merkezli yapısı, 19. Yüzyıldan başlayarak tek merkezli ve tek boyutlu evren tasarımı tarafından teslim alındı. Modernite, uzun yıllar boyunca sürdürdüğü yayılma sürecinde tüm yerleşik ve kadim kültürleri alt üst ederek kendine özgü ve içinden çıktığı Batı merkezli bir değerler sistemi inşa etti. Bu, yeniden yapılandırma sürecinde katı ideolojik çatışmalar ve ayrışmalar yirminci yüzyılın karakterini belirliyordu. Öteki olarak kodladığını yok etmeye ve ideolojik alan kazanmaya yönelik kaotik ortam ortadan kalktığında tüm ideolojilerin, felsefi/dini sistemlerin, kendini yargılanamaz konuma oturtan küresel sistem tarafından teslim alındığı görüldü. Nasıl ki Kavimler Göçü ile başlayan karmaşa Avrupa’nın milletlerini ve dillerini oluşturduysa, I. Ve II. Dünya Savaşlarının yol açtığı yıkım da bu günün Avrupası’nın temellerini attı. Beyaz adamın kendisi için Tanrı tarafından kutsanmış topraklar olarak gördüğü Amerika’da kurduğu düzen de hep bu sarsıntıların gölgesinde serpildi. Eski ve köhnemiş topraklar olarak baktıkları yeryüzünün diğer kısımları ancak vadedilmiş toprakların kutsanmış insanları tarafından (Amerika’daki kavramsallaşmış hali WASP- White Anglo Sakson Protestan ) esenliğe kavuşturulabilirdi. Bu açıdan kendileri farkında olmasalar da, şuuruna ermeseler de insanlığın geri kalanını gerekirse cebren yeni düzene uyumlu hale getirmek tanrısal bir gereklilik olarak görüldü. Seçilmiş kullar tarafından diğer kulların uyumlu noktaya getirilmesi Amerikan düzeninin ana temasını oluşturan Neocon kurtarıcıları için vazgeçilmez ve ertelenemez iman esaslarından en önceliklisi idi. Bu açıdan bakıldığında özellikle kadim coğrafyada süregelen kaos, meydana gelen kitlesel ölümler, bu toprakların insanının yeni düzen için terbiye edilmesi anlamını taşımaktadır. Dolayısı ile Tanrı iradesinin tecellisi karşısında kim ya da hangi düşünceinanç tavır almışsa yok edilmesi müstahak olarak görüldü. Küresel sistemin kurucu ortakları için, kendi kutsanmış dünyaları dışındakilerin başına gelen musibetler (savaşlar-hak ihlalleri-toplu katliamlar) insan hakları kapsamında değerlendirilmemektedir. Çünkü bu topluluklar istenen insani düzeye ulaşamamış mahlukattan sayılmaktadır. Yoksa yakın bilgi olarak Irak ve Suriye’de milyonlarca insanın öldürülmesinin, Paris’te öldürülen 12 dergi çalışanı karşısında neyi ifade ettiği görülmektedir. Küresel sistemin zihinsel arka planı hangi kodlarla çalışmaktadır, bunu bilmek gerekir.
İçinde bulunduğumuz coğrafya, insanlık tarihi boyunca kendine egemen bir gelecek kurmak isteyenler için dikkatleri celbetmiştir. Hıristiyanlığı orijininden koparıp Roma’da pagan esaslara göre yeniden konumlandıran Katolik Kilisesi dahi meşruiyetini tescillendirmek adına milyonlarca Avrupalıyı haçlı seferleri ile seferber ederek kıyıma uğratmaktan çekinmemiştir. Dahası dünyanın bir çok yerinde içlerinde bulundukları halkların üst tabakasını oluşturan Yahudiler dahi bir çok zorlukla karşılaşacaklarını bile bile bu coğrafya toparlanmayı esas ilke edinirler. Yer altı zenginliklerinin getirdiği cazibenin ötesinde kutsal bir çekim merkezi olan kadim topraklar, üzerinde yaşayan halkların iradeleri ötesinde başka anlamlar içermektedir. Bu nedenledir ki sükun bulmaz bir oluşu yaşamak adeta bir kader olarak Müslümanların boynuna asılmış gibidir. Yaşanan kırılmalar ve alt üst oluşlar, küresel paradigma açısından inananlarına etki etse bile İslam’ı hayatın öznesi olmaktan çıkaramamanın çaresizliğine işaret ediyor. Bölgeye yönelik teorilerin kısa sürede çökmesi bunu gösteriyor. Son yıllarda İslam üzerine oluşturulan algı çalışmaları ile entegrasyonu sağlanamayan ve hayata yönelik umudu ortadan kaldırılamayan bir inanç sistemi köreltilmeye çalışılmakta. Satır aralarından sızan terkip şöyle; “aslında Müslümanlar kendileri için kurduğumuz sisteme adapte olmak hususunda hayli hevesliler ancak dinleri bırakmıyor.” Fransız ünlü düşünür Jean Baudrillard’ın söylediği gibi “Batı hegemonyasına direnebilen tek güç kaldı: İslâm. Evet İslâm, bir insanın yakasına yapıştığı zaman bırakmıyor yakasını insanın. Çünkü burası ile öteyi, dünya ile ahireti, fizik gerçeklikle fizik ötesi gerçekliği aynı anda meczediyor. Bu da Müslümana büyük bir sabır, metanet ve direnme gücü veriyor; çünkü İslâm her ne suretle olursa olsun bir Müslümanın bile tek başına ümmet olduğunu söylüyor ve insanın Allah’a isyandan sonra en büyük suçunun kul hakkı yemek olduğunu; Allah’ın kendisine işlenen suçları affedeceğini ama insanın insana ettiği kötülükleri affetmeyeceğini söylüyor. Tüm bunlar, bir Müslümana sağlam bir ahlak, şahsiyet ve adalet duygusu veriyor. O yüzden Müslüman direniyor. Direnirken bileniyor; bilenirken hamlıklarını, zaaflarını aşma yolunda pişiyor; olgunlaşıyor.
Şu an yaşanan kuşatmayı Müslümanlar birazcık çaba gösterdikleri zaman çok rahat kıracak ve aşacaklar.”
















