İnsanları kaybediyoruz. Etrafımızdaki yanı başımızdaki tanıdık yüzler bir bir eksiliyor. Dünün sıkı adamları hayatın dehlizlerinde yitiyor. Hüzün kırılmaları yaşıyoruz. Herkes kendi içene doğru evriliyor. Hayat en onulmaz yerlerimizden yakalamakta bizi. Direncimiz tükeniyor. Yalnız başımıza kalışımıza mazeretler üretiyoruz. Kırılganlıkların ve umudu tüketmenin boş vermişliğiyle savruluyoruz. Hayır, durdurulmalı bu kan kaybı. Evet, kaldırın başınızı ve yanı başınızda olanı yoklayın. Ellerinizi uzatın merhamete ve sevgiye… Elleriniz uzansın kardeşinize. Birbirinizin kalplerinden tutunun ve kalkın! Kardeşinizin gözlerinde göreceğiniz masumiyet her şeye bedeldir. Bu bedeli her dem içinizde besleyin sıcacık. Sonra, kiminiz kaldı ki geriye, kimin aşkı sonsuzdur ve tükenmez, kimdir sağlamca durduğunuzda üstünüzdeki rahmeti artıracak. Haydi şimdi kalkın oturduğunuz yerden. En yakın dostunuza uzansın yolunuz ve içten bir selam ile kucaklayın onu. Biz hala buradayız ve ayaklarımız toprağımıza basıyor.
Kimseyi yitirmek gibi bir lüksümüz yok bizim. Kimse kimseyi beklemesin. Herkes herkese doğru bir adım atsın ve gülümsesin. Gülümseyin ve kırılsın boş vermişlik ve kahrın çemberi. Siz bu ülkenin tek geleceğisiniz, tek gerçeği… Her soluduğunuz mevsim gül olsun. Heybenizde zamanın herc-ü mercine verilecek sahici cevaplar bulunsun. Şimdi kimin ayağına bir diken batıyor ve kim hissediyor ta yüreğinin derinliklerinde bu acıyı. Bunu bilmedikçe, siz bunu anlamadıkça, size dayatılan verili dünyanın bir figürü olmaktan başka bir işe yaramazsınız. Kimin duyuşu, düşünüşü ve yönlendirmesiyle hayatınızı düzenliyorsanız onun adamısınız. Sabrı münzevilik olarak algılayıp köşelerin bitkin ve umarsız insanı olmak düşüklüğü kimlerin duruşudur. Bu, korku mahfillerinden kulaklarımıza fısıldanan kocaman bir yalan! Yalan inancınızın hangi kertesinde yer alır? Birbirlerinin güneşi olup ısıtmak, yağmuru olup serinletmek kimlerin alnına yazılmış bir yazgıdır? Bunu bilmedikçe ne anlamımız olur ki yaşadığımız dünyada.
Selam size sağımızda, solumuzda her dem yanı başımızda bulunanlar. Biz sizlerle kaimiz sizde bizlerle… Şimdi devam ettirin şu kutlu sözü; ” Birbirinizi sevmedikçe …”
Saygıdeğer Okur!
Ülkenin mevcut durumuyla paralel olarak sözü sizlere ulaştıranların mevcudiyetinde gün geçtikçe azalmalar gözleniyor. Yani birçok yayın organı kapanmak zorunda kaldı. Bizler ise elimizdeki tüm imkanları kullanarak hala direnmeye çalışıyoruz. Bu oldukça zor ve zahmetli yolculukta sizden isteğimiz yanımızda daha sıkı durmanızdır. Evet, bu dergi üç bine yakın bir satışla oldukça güzel bir konuma geldi. Ancak bu yetiyor mu? Hayır! Bu dergide yazılanlardan okur da sorumludur demiştik. Dahası da var. Bu derginin düzenli periyotlarda çıkmasından da sorumlusunuz. Kendimizi sizden ayrı görmedik hiçbir zaman. Yalnızca kalbimizdeki sızının sizde karşılık bulması değil her şey. Her okurumuz bulunduğu yerde yolcu’nun gönüllü temsilcisi olarak hareket etmeli. Eğer bu derginin duruşuna inanıyor ve katılıyorsanız, bu söylemi daha geniş kitlelerle buluşturmaksınız. Biliyoruz ki bir gün meydandan çekilmek zorunda kalırsak, buna bizim kadar siz de çok üzüleceksiniz. Biz üzerimize düşeni son noktasına kadar yapıyoruz; şimdi sıra sizde…
Bu arada, sevgili dost, Âdem ÖZBAY’ ın çam sakızı çoban armağanı kabilinden hazırladığı “Hayat Bilgisi- El Kitabı” adındaki çalışmasını dergimizin mütevazi bir hediyesi olarak kabul edin.
Allah kalplerimizi bırakmasın.
















