Ah bu kurbağalar. Bataklıkların bülbülleri. Çamurun ve çürümenin şarkısını söylerler. Ekranlarda, gazete köşelerinde ve sair yerlerde zıplayanları da var bunların. Avurtlarını şişire şişire yalan viyaklarlar. Akif Emre Ağabey ‘Müstağrip Aydınlar’ derdi bunlar için. Dişil ya da erkekçe kustukları yalana dönüp kendileri inanır. Ah şu kurbağalar; çürümenin voyvodaları.
Suriye’de tahmili savaş başlamadan önce bir örgüt, Kuzey Irak’ta ve Anadolu’nun Güneydoğu’sunda dağlarda taşeron çetecilik yapar idi. Bugün aynı örgüt, Suriye’nin üçte birine hakim olarak devlet kurma noktasına getirildi. Elbetteki İsrail’in ileri hedefleri doğrultusunda organize edilen bu kanton adı altındaki Siyonist larvalar bir an önce yok edilmeli. De ortalama Ortadoğu okumaları yapan biri bile bu gelişmeleri görebilir iken hangi saiklerle bu duruma geldik? Ki yeni düzen kurucuları tarafından istikrarsızlaştır, ayaklandır, müdehale et ve yeniden yapılandır üzerinden sair ülkelerde gerçekleştirilen ‘yap-boz’a komşumuzu bataklığa çevirme pahasına nasıl göz yumduk? Hu, Suriye kaosa çekilirken, komşuda bir iç savaşın emperyalist kurgu olduğunu, çatışma bölgelerine kurtarıcı güç olarak gelecek olan işgalcilerin son aşamada Türkiye ve İran gibi cüsseli ülkeleri usulüne uygun parçalamayı içerdiğini bas bas bağırdığımızda bize kim düşmanlık yaptı, iftiralar attı, boykot uyguladı? Sol mu, Liberaller mi, Milliyetçiler mi?
Sonra: Komşuyu istikrarsızlaştırıp kafiri İslam topraklarına davet etmekten medet uman akıl, on beş yıldır Irak’ta, yedi yıldır Suriye’de yaşanan trajediyi unutmuş olamaz. Peki unutmadıysa bugün komşuda yarın büyük ihtimalle ülkemizde sergilenecek olan bu oyuna teşne olmak cehaletten öte bir şey değil midir? ABD ve İsrail ve hemen ardından Türkiye’deki bir kısım İslamcıların aynı ağızdan konuşması tesadüf müdür? Kuzey Suriye’deki Siyonist kantonlar için çetin bir mücadeleye gireceğimiz ABD ile aynı çizgide durmak, İsrail’in yıkım dilini kullanmak kime ne kazandırır? Türkiye ve başındaki seçilmiş Cumhurbaşkanı için şu anda Batı medyasında sürdürülen kampanyalara ve dünya halklarına yapılan propagandalara baksalar durumu anlayacaklar. Desem de yaşadıkları ülkeyi öteden beri daru’l harp (savaş bölgesi) gören bu kafadan hiç umudum kalmadı.
Derviş ile birlikte; devrim günlerinden arta kalan: O geceden bu güne şu sorunun peşindeyiz: Fetö yalnızca Fetö değildir. Fetö bir davranış, tarz ve kimya bileşenidir. Kendisi ortada olmasa ve hatta bir çok kesim onu düşmanca algılasa bile kurduğu düzende aynı alışkanlık ve refleksleri gösteren binlerce canlı düzenek üretmiş durumda. Bunu nasıl mı anlarsınız? Bir göbek bağınız yok ve biraz da ferasetiniz varsa çok kolay anlaşılabilir. Şu sorudan başlayabilirsiniz; kimler ve hangi yapılar şehvetle Fetö’nün boşalttığı yeri devşirilmiş kripto kişiliklerle doldurmaya çalışıyor?
Kudüs demişken aklıma geldi. Gazze’ye yoğun Siyonist saldırıların yapıldığı günlerdi. Filan şehrin meydanında duruma dikkat çekmek için fotoğraf sergisi açalım istedik. Falan büyükşehir belediyesine gittim. O müdür, bu müdür, şu müdürden yassaq hemşerim cevabı aldım. Başkan meşgul olduğundan yardımcısı ile görüştüm. O dahi çok yassaq dedi. İzahat istedim vermedi. Neyse biz de ara sokaklardan birinde denedik. Zabıta geldi, güzel şey dedi. Gözüyle işmar etti. İdare ederim demekti.
Bir sonraki gün şehrin ucundan bir genç koşarak geldi. Birlikte meydana vasıl olduk. Bir de ne görelim falan büyükşehir belediyesinin kocaman çadırı kurulmuş. İçinde cetvel bıyıklı tosuncuklar fink atar olmuş. Zaman Gazetesi ve envai mevkutenin tanıtım standları, sinevizyon, çeşit çeşit alem işler. Bizim zabıta da kapıda bekçi. Ol vakit 15 Temmuz vakıasından öncesiydi. Gör vakit herkes orada idi.
Arkasında oturduğu masanın üstüne sere serpe yayılan göbeğini okşayan adam davudi bir sesle şöyle dedi, ‘biz İslam’dan besleniyoruz.’ El hak doğrudur, şahidim, dedim.
Taşranın cehaletini şuradan anlayın; İstanbul’da olup da hafif meşrep medyatik olan kim varsa taşra belediyelerinin, okullarının ve bilumum STK’larının epeyi miktarlar ödeyerek davetine mazhar olur. Bu incir çekirdeğini doldurmayan kapasite, taşrada alay-ı vala ile karşılanır. İstanbul cühelasının taşrada bu denli itibar görmesinin ve üstelik hayli miktarlarda meblağ ile ödüllendirilmesinin altında ne tür çocukluk travması var merak ediyorum.
Dedim ki Derviş’e; Azizim filan-feşmekanlar sizin için ‘radikal’ diyor. Nedir bunun esası? Şöyle izah edeyim, dedi; Biz minare minaredir, gerekirse süngüdür, deriz. Onlar ise o minareyi nasıl çalsak da kılıfına uydursak, derler.
Hasılı; Bu İbrahimi coğrafya, ya Nebilerin engin bereketine tabi olacak ya da küresel şeytanların ‘Ortadoğusu’ olarak kısır döngüye hapsolacak. Çok çetin bir hesaplaşmanın eşiğindeyiz. Çetin ve Hak ile batılı birbirinden ayıracak Furkan günü. O gün, her kutsalı popülist tarafgirlikler üzerinde kullanmaya çalışanların soluğu, Ürdün nehrine kadar gelip içmemesi gereken suyu içerek yan gelip yatanların soluğudur. Ve elbette Allah, Talut’u takip eden bir avuç akl-ı selimin yardımcısıdır. O açıdan Siyonizmi dışarıda arama. Bu güne kadar Kudüs’ü neye tercih etmişsen odur Siyonizm. Seni Kudüs mektebinden alıkoyan ne varsa. Neyi sürekli aklının köşelerinde gezdirmişsen ve kalbini karartacak kadar Kudüs’ü unutturan neyse, odur Siyonizm.
Meselenin dün başladığını zannedenler yarın unutacak olanlardır. İşi saflığa vurma diye bir tabir var. Sanki Aziz Kudüs yüz senedir işgal altında değilmiş, sorun dün başlamış gibi bir hava estiriliyor. Kudüs’ü kalbinde taşıyacaksın, mızrağının ucunda değil.
Gazze uzun zamandır karanlıkta. Elektrikler kesik. Cılız ışıklar altında ders çalışan çocukları görünce içimden şöyle geçti:
“Mum ışığında hiza alan kelimelerle girdiler geceye. Sehere kadar yürüdüler. Dört başı mamur bir yürüyüştü bu. Aya, yıldıza ve dahi rakseden kızıl göğe. Güneşle buluştuklarında billur süvariler gibiydiler.”
