Her çağ, içinde yaşattığı insana kendi rengini verir. Sürekli yaratılmakta olan bir evrende, içinde bulunduğumuz zamanın ruhunu yakalayamamışsak, Allah’ın yaşayanlar için neyi murat ettiğinin ve bu muradın hangi hikmete karşılık olduğunun farkında değilsek, bilinç körlüğü hayatımızı teslim almış demektir. Böylesi bir aldanış ile kurmaya çalıştığınız dünya hiç bir zaman sizin dünyanız olmayacaktır. Algılarımızı yöneten tek boyutlu yargılarla etrafımızda olan bitene baktığımızda nereye nasıl tepki vereceğimizi belirleyen biz olmuyoruz. Davranışların, anlamların ve duyguların tek düzeleştiği, gri tonların gittikçe yaşam alanlarımızı işgal ederek hükümferma olmaya çalıştığı bir düzenek bu. Neyi düşündüğümüzü değil, neyi ve nasıl düşünmeniz gerektiğini sufle eden devasa bir mekanizmanın çarklarında savrulup duruyoruz. İçinde yaşadığımız coğrafya, ait olduğumuz kimlik, anlam dünyamızı oluşturan değerler, bir paradigma inşa edemediğimiz için bugünün dünyasına umut ve ufuk vadetmiyor. Müslümanca bir düşünüş, sorgulama ve hareket etme, hayatın öznesi olmaya talip olma kararlılığını getirebilir beraberinde. Lakin bu ağır sorumluluklar, önümüze sunulan yapay olguların cazibesinde kaybolup gidiyor. Dünyada nelerin olup bittiği ve bu oluşların neye tekabül ettiği, inanmışlığımızın insanlığa nasıl bir gelecek önerdiği hususunda ortaya koyacağımız bir düşünme sistematiği olmaması nasıl bir körlük?
Hz. İbrahim’in coğrafyası… Sükunet ve adalet coğrafyası. Resullerin, nebilerin, bilgelerin ayak izleriyle onurlanan kadim geleneğin, Tevhid geleneğinin süreği topraklar…Yaklaşık ikiyüzyıldan beri İslam halklarının kendileri olmaklığını kaybettiği, zihinsel bir düşüş yaşadığı ve kendi içine çekilerek zamanın ruhundan koptukları umutsuzluk vahası haline dönüşmüş coğrafya. Bütün insanlığa karşı sorumlu olmak ile kendilerini konumlandıran İslam halkları, içlerine döndüklerinde kısır çekişmelerle, mezhebî ve etnik ayrışmaları ile varoluşlarını anlamsızlaştırdılar. Bu durum beraberinde vahşi sömürge dönemlerinde kendileri için biçilen role boyun eğmeyi getirdi. Tevhid ilkesinin Müslüman halklara kazandırdığı en önemli husus vahdet olması gerekirken, birleyenlerin bir ve tek vücut olarak hareket etmesi uzun zamandandır kaybedilmiş erdemlerden biri haline geldi. Kur’an’a ve Hz. Peygambere bağlılıklarını her fırsatta dile getiren Müslümanlar aynı bağlılık üzerinden birbirlerinin kuyusunu kazmaya yeltendiler. İnsanlığın son yüzyıllarda geçirmiş olduğu dönüşüm ve bu dönüşüm dalgasının kendilerinde oluşturduğu/ oluşturacağı kırılmalar görmemezlikten gelindi.
Bugün İslam halkları hayata ve zamana karşı ilgisizliklerinin getirmiş olduğu travmayı yaşıyor. Yapay sınırlar ile bölündüler ve ellerine tutuşturulan bayrakları birbirlerine sallayarak güç devşirme peşindeler. Eğitim kurumları, dini müesseseleri, aydınları ve önderleri kendileri için hazırlanmış mahfillerde, dünyaya nizam verenlerin belirlediği konseptin ötesinde bir şey üretemiyorlar. Bu küresel çağda, enformasyonun her yeri ele geçirmeye çalıştığı, kitleleri tek düze eleştirdiği, gerekli olan bilginin belli merkezlerden belli dozlarda insanlığa aktarıldığı bir zaman aralığında yüz binlerce ilim adamı, aydını ve düşünürü olduğunu iddia eden İslam Dünyası’nın bir ağırlığı var mı? Dikkate alınır, üzerinde durulabilir bir alternatif oluşturabiliyorlar mı? Televizyon ekranlarında ya da sosyal medya kanallarını kullanarak popülizmin diplerinde dolaşan ve tebliğ ve irşat faaliyetleri yürüttüğünü zanneden zevatın insanlığın yaşadığı sorunlara verebileceği sahici bir cevabı bulunuyor mu? İktidar menşeili yeni aydın türü konduruldukları köşe başlarından, çıkartıldıkları ekranlardan Google bilgisine dahi ulaşamayan görüşler dercediyor, Türkiye’ye nizamat vermeye çalışıyorlar. İktidar nimetlerinden nasibi kalmayan kalemşorler ile iktidar kulu nevzuhur kalemşorlerin arasında gidip gelen bir yazın ve yayın dünyasının oynadıkları ‘cephe aydınları’ rolü musibetten başkasını çağırmayacaktır. Modern zamanları algılayamayan, neleri getirip götürdüğünün farkına bile olmayan bir zihnin, yeryüzünü yeniden şekillendirmeye çalışan çok boyutlu organizasyonun ne anlam ifade ettiğini anlamasını bekleyemeyiz. Adına küreselleşme denilen, yedeğine aldığı enformasyonizm ile geleceğin düzenini kurmak üzere hayli yol alan ve insanlığın ruhunu gasp etmeye yeltenen böylesi bir tehdide karşı bu ekran gülleri ne öneriyor? İşin trajedisi de şu: Olan bitenin farkında bile değiller.
Soğuk savaşla birlikte en muteber yıllarını yaşayan ulus devletler çağının sona ermesine rağmen düşünme kabiliyetlerimizin sınırlarını belirliyor olması içinde bulunduğumuz açmazlardan biri. Önceki ideolojik aygıtlarla ve referanslarla bugünün dünyasını anlamaya çalışmak, bu günün dünyasına karşı bir değer üretmek mümkün değil. Modern ulus devletler kanalıyla oryantalist biçimde kendinden olmayan halklara konumlar ve yazgılar biçen Batı, artık böyle bir uygulamadan vazgeçmiş görünüyor. Sürekli şekilde yapay ihtiyaçlar üreten ve bu ihtiyaçları gidermenin bugünün dünyasının yaşam şartı olduğunu propaganda eden yaygın bir enformatik ağ ile insanlarımız, kurulmakta olan yeni dünya sistemi için eğitimden geçiriliyor. İmajlar üzerinden sürdürülen politikalar ile iradeleri denetim altına alınan toplumlar, bu musibetin vahametini anlamaktan ziyade her türlü tavizi vererek böylesi bir yozlaşmaya katılmaya istekli görünüyor. Ülkemiz bu açıdan bu tür uygulamaların açık bir laboratuarı konumunda. Yaşadığımız olaylar, küresel sistemin çözülmesi için en çok uğraş verdiği halklardan biri olduğumuza işaret ediyor. İçinde bulunduğumuz coğrafya bizim üzerimizden yeniden dizayn edilmeye çalışılıyor. Yeni sistemin dayattığı kutsalları kabul edip ve bunu İslam halklarına servis etmemiz aksi takdirde başımıza gelecek felaketlere hazır olmamız telkinleri ve tehditleri, her türlü kitle iletişim araçları ile üzerimize boca ediliyor. Bu küresel organizasyonun kuramcıları yakın bir zamanda ülkemizde ya da Mısır’da olduğu gibi seçilmiş olmanın, halk tarafından muteber bulunmanın fazla bir karşılığının kalmadığını ifade ediyorlar. Kadim toprakları esir alan şiddet sarmalından beklenen belki de en önemli işlevin, evrensel bir iddiaya sahip İslam’ı makul kurulacak sistemi onaylayıcı bir seviyeye indirgemek ve önlerine çıkabilecek engelleri bertaraf etmek olduğu görülüyor. Dünyayı ve toplumsal hayatı dönüştürmeye talip ve bunu yaparken insandan ahlaki-ruhsal bir yenilenme ve bilinç talep ediyor olması, dayatılan gerçekliğin ötesinde kendine özgü bir hakikat evreni inşa etmeyi istemesi İslam’ı, süreçlerini tehdit eden bir olgu olarak görmelerine yol açıyor. Şu bilmek gerekir ki kendi değerlerimizden yola çıkarak üretmediğimiz her türlü bilgi, başkaları tarafında manipüle edilerek bize karşı kullanılabilecek bir araç haline gelebilir. Algılarımızı ve anlam dünyamızı görüntülerin, hesapçı ve irite edici aklın ötesinde yeni baştan hesaba çekmemiz gerekiyor. Bunun için erdemi hakikatin kutsal evreninde arayan sahici önderlere ihtiyacımız var.
















