Bismillah… Bizler tevhid bağlılarıyız. Tevhid, damarlarımızı yoklayan estetik bir bilinç, kalbimizi kuşatan doğal bir direngenlik, varoluşumuzu ve hayatı tarayan sürekli duruluk demekti. Evreni emanet bilerek, emanete ehil durarak, ehlileşmeden sürgit bir devrim gibi onurumuzu geleceğe taşımanın çabası üzre olmak…
Suyun esenliği, toprağın veludluğu, zamanın anlamı kör karanlığa kurban edilmek istendiğinde, bizi zorlayan, alanlara iten kuvvetti Tevhid. Birbirimizi bir ve kardeş hissediyor, birbirimize tutunmuşluğumuz kalbimize dua olup düşüyor, birbirimizle bir anlam kazanıyorsak Birlediğimiz içindi. Elbette bir bedeli vardı bu duruşun, elbette genel geçer ve basit ve tek düze anlamlardan ayrılmışlığımızla bakıyorsak her olana, bildiğimiz içindi. Bilmek menziline girdiğimiz içindi.
“Hiç” olmanın bereketi, her şey olanın kargaşasında sönmeyecek bir yıldız gibi parlıyor. Her şey dediğiniz, denetlenebilen, tanımlanabilen, kontrol altında kullanılabilendir. Oysa umudu yoldaş bilmek, önümüze koyulan yollardan ayrı ve farklı bir yolun var olduğunu duyumsamak özelliği ancak ” Hiç” e talip ve tabi olmakla kaimdir. “Hiç”i bilmenin bilgeliğine karışıp gitmek muradına düşmektir erdem. Erdem, Tevhid’ le onarılmış bir yürekle ses vermektir yeryüzüne.
Şimdi Yeryüzündeyiz.
Acının sessizliği kıyılarımızı yokluyor. Kocaman evrende, küçük bir alemdir Dünya; kanıyor. Dünya’ ya anlam katan tek değer, alemler içre alemdir insan; her zamankinden daha da yaralı. Salt kaba ve pervasız güce iman eden kirli bir kuşatma; yeni dünyanın düzenbazlığını insanın olduğu her yere hakim kılma kavgasına girişmekte. Kim gelmişse “insan” görmüş bir coğrafyaya, harami sarhoşluğu ile dadanan bu menfur katil, “insanoğlu” na ders vermeye yelteniyor.
Acının çığlığı kıyılarımıza vuruyor. Kalbimize dönüp bakmaktan utanır olduk. Umudun tükenişi kalbimizde onarılamaz hasarlar bırakmaya devam ediyor. İblis ve türevlerinin düzenlediği sahne, aklımızı başımızdan almaya yetiyor. Ve seyrediyoruz bu kaba oyunu tekrar tekrar. Kalbimiz kanıyor ve bizim takatimiz yok bu yarayı sarmaya. Çocuklarımıza bırakacağımız münzevi bir kırılganlıktan başkası kalmıyor avuçlarımızda. Kutlu bir coğrafyaya dağılan bu derin sızı, göz yaşlarımıza dokunmak istiyor. Yeniden onarmak istiyor, yeni baştan hatırlatmak ve en keskin uyarıcı ile uyarmak. Hangi bedel karşılığında ruhumuzu, kurguladıkları yaşama katmaya ve bizi ruhsuzlaştırmaya çalışıyorlar. Hangi alçalmışlık kalbimizi görmemizi engelliyor?
Acının fotoğrafı kıyılarımızda duruyor. Suçsuz bedenlerin karanlığı yırtan sesi kabaran deniz gibi önümüze düşüyor. ” İnsanını”, çekler, senetler, borsalar, dövizler, ince hesaplar arasında kaybetmiş bir mekandır şimdi dünya; üşüyor. Fotoğraf karelerinden akıp duran yalnızlık, pörsümüş halimize isyan ediyor.
Oysa biz her kar tanesiyle inen bir meleği okşayarak büyütürdük içimizde. Şimdi pas tutan gökyüzüne bakarak imdat bekliyoruz.
Hayır! yemin olsun, yeminler olsun ki yeniden tevhid iklimini sürmedikçe hayatın damarlarına, yeni baştan kavi bir duruşla iman etmedikçe, yoktur kurtuluşu hiçbir şeyin!
Saygıdeğer Okur!
Söyleyeceklerimizi söyledik, boğazımızda düğümlenen ne varsa. Bizi hıçkırıklara boğan. Şimdi hayata girişi deniyoruz. Siz orada mı olacaksınız?
Gözyaşlarınızda kalın!
















