Küçüklerin gözlerinden öperiz.
Selam ederiz büyüklere... Dağlarına taşlarına kurban oluruz bu ülkenin. Kurban oluruz Yaratanına. Sevdasına büründüğümüzde gör ki ne aydınlıktır yüreğimiz. Umudumuz tükenir sanılır...
Aceleye gerek yok. Tarih paniğe prim vermez. Biliyoruz gelecek bize bir şey getirmeyecek. Ne varsa ona dair, bizim yapıp ettiklerimizle buluşacak. Öyleyse...
Yaşadığımız insan krizidir. Umudun ve aşkın kollarını budayan, insan duyuşunu ve duruşunu kendine tehdit gören köhne ve hantal bir mekanizmanın ele geçirdiği...
Acısı benzine vurmuş bir yüreğin kıyılarında geziyoruz. Adımıza kayıtlar düşülüyor dört bir yanında yeryüzünün. Kalbi sökülmüş bir çağa tanık olmamız, dahası iman...
İnsanları kaybediyoruz. Etrafımızdaki yanı başımızdaki tanıdık yüzler bir bir eksiliyor. Dünün sıkı adamları hayatın dehlizlerinde yitiyor. Hüzün kırılmaları yaşıyoruz. Herkes kendi...
Bir duayı yüreklerimize kazıyarak çıkmıştık yola. Güzeller güzelinin en dar zamanında tüm zamanlara muştu gibi öğrettiği yakarıştır bu;
"İlahi! Kuvvetimin zaafa...
Her zaman acı olmayacak bizi bulan. Birbirimizi sevdiğimizde, bildiğimizde birbirimizi hayatın önünde bir bayrak gibi koşmak bahşediliyor bize. Dilleri bağlanmış, duyu sistemi...
Yeniden başlayabiliriz. Yeni baştan. Her şey olmuş gibi ya da hiçbir şey olmamış gibi. Bu tamamen bizim ukdemizde. Çünkü tanımlanmış yarınlara kölelik...
Bismillah... Bizler tevhid bağlılarıyız. Tevhid, damarlarımızı yoklayan estetik bir bilinç, kalbimizi kuşatan doğal bir direngenlik, varoluşumuzu ve hayatı tarayan sürekli duruluk demekti. Evreni...
Şimdi tevekküldeyiz. Şimdi hazırlanıyoruz.Susuyoruz. Susuşumuz içimizdeki alevi harlıyor. Üstümüzü kaplayan şu buzdan tortunun altında bir bilinç harmanı kurduk. Zamana kulak kesilmiş bir kardelen zarafetinde...
Bir çocuk nasıl gülümsüyorsa gökyüzüne, gökyüzü nasıl merhametini indirirse hayatın omuzlarına ve hayat nasıl tedirgin akışkanlığını sürdürüyorsa, öyleyiz biz de.
Yeryüzü çerağında...