Ana Sayfa Yürüyüş Seyir Defteri Seyir Defteri: Söz 22

Seyir Defteri: Söz 22

https://www.yolcudergisi.com.tr/wp-content/uploads/2024/03/Yolcu-Sayi-22.mp3

    Bir duayı yüreklerimize kazıyarak çıkmıştık yola. Güzeller güzelinin en dar zamanında tüm zamanlara muştu gibi öğrettiği yakarıştır bu;

     “İlahi! Kuvvetimin zaafa uğradığını, pek çaresiz kaldığımı yalnız sana şikâyet ediyorum. Ey merhameti bol olan rabbim! Herkesin hor görüp de dallarına bindiği çaresizlerin rabbi sensin! İlahi! Huysuz ve yüzsüz bir düşman eline beni bırakmayacak kadar kerimsin. Hayatımın dizginlerini eline verdiğin akrabadan bir dosta muhtaç etmeyecek kadar beni esirgersin. İlahi! Gazaba uğramayayım da çektiğim mihnetlere, belalara, musibetlere aldırmam. Fakat seni af ve mağfiretin, bana bunları göstermeyecek kadar geniştir. İlahi! Gazabına uğramaktan, hoşnutsuzluğuna çatmaktan senin o karanlıkları aydınlatan nuruna sığınırım. Dünya ve ahiret yolunu aydınlatan sensin. İlahi! Sen razı oluncaya kadar affımı diliyorum. Senden başka güçlü ve kuvvetli yoktur!”

   Taif şehri dönüşü… Yol kenarında bir bahçeye sığınarak soluklanan bir adamın dudaklarından dökülen sözlerdi bunlar… Bu adam bizim yol aydınlığımız, sevgilimiz! Döndüğü zaman tüm vücuduyla dönen adam. Döndüğü zaman evrenin dönüşüne anlam kazandıran adam. Döndüğünde bir kutlu şehrin yüreğini yeniden onaran adam. Döndüğünde İnsan kalana kendini hatırlatan adam. Konuştuğunda yer ile gök arasında sözün coğrafyasına enlem ve boylam gibi özgürlüğü ve adaleti muştulayan adam. Adı Muhammed; “Kalbimizi”

     Kalbimiz yangın yeri şimdi. Yeryüzünün her yanından yükselen çığlıktır, gelip genzimize dayanır ve hesaba çeker bizi. Onurumuzu korumak, modem silahlara taşla karşı koymaya çalışan küçük ellere düştü. O ellerin bizlere getirdiği sıcaklık ve masumiyet ısıtıyor İçimizi. O ellere bakıp anlıyoruz bu dünyada duruşumuzun ne anlam ifade ettiğini. İçinde boğulup kaldığımız kaygıların bize dayatılan yapay gerçekler olduğunu. O eller bize hatırlatıyor insan oluşumuzun, İnsan kalışımızın bizlere nasıl bir yükümlülük kazandırdığını. Taşlanan bir adamın ilkelerine taşlayan ellerin nasıl sahip çıkarak, kanıyla yücelttiğini. Kanın mesajı iliklerimize kadar işleyip sarsıyor bizleri. Yeni baştan ayaklanıyoruz bütün hücrelerimizle ve her dem yenilenen bir çağrıya kulak kesiliyoruz.
Kalbimiz yangın yeri şimdi!

Saygıdeğer Okur!
   Farkındayız yine geç kaldık. Ama yine farkındayız ki daha güzel bu gelişimiz. Değişik mahfillerden birçok eleştiri aldık. Kimi olumlu kimi olumsuz. Hepsine saygılıyız. Salt edebiyat çerçevesinde bir dergi olmadığımızı, karşı ve klas duruş gerektiren bir dönemi en onurlu biçimde tamamlamak gayretinde olduğumuzu belirtelim. Ebetteki sözün yolculuğunda arı ve diri bir menzili tutmak gerektiğinin farkındayız. Bu farkındalık yayınlanacak ürünlerde daha bir titiz davranmayı da gerektirmektedir. Bu anlamda bizlere çalışmaları gönderen dostlar lütfen tek ürün değil dosya halinde bizlere ulaştırsınlar. Böylelikle değerlendirmelerimizi daha somut bir zemine oturtabilir, çalışmaların üzerinde durabiliriz. Yani başımızda sıkı durmaya devam edin. Soluğumuzu ulaştığı her yerde bir ateş yaktığımızı duyumsuyoruz. Öteleri haberli kılan bir ateş. Öyleyse yeniden bir olmak, bir de kalmak duasıyla;
Bir vakte. Kalbi olan bir vakte tutunun. Vesselam

Mobil sürümden çık