Her zaman acı olmayacak bizi bulan. Birbirimizi sevdiğimizde, bildiğimizde birbirimizi hayatın önünde bir bayrak gibi koşmak bahşediliyor bize. Dilleri bağlanmış, duyu sistemi iflas etmiş bir ülkeye yeniden doğrulmayı öğretecek bilinç bizim yüreklerimizde yeşeriyor, Evrensel- global nutuklara ihtiyacımız yok, Uzanırız toprağımızın üzerine bir dağ menekşesi yeryüzünü nasıl selamlıyorsa öyle selamlarız umudu ve varoluşumuzu. Kimseyle de bir hesabımız yok. Hesapçı bir kimlik nedir bilmeyiz yeter ki arı duru bir dost tebessümü olsun karşınızda. Alnımızdaki işarettir, tanınmışlığımız. Bu işaret yaşamın onurunu taşıyacak bir coğrafyadan diğerine. Yanılacaklar kumpasçılar, hesap yapanlar; çok yanılacak. Algılayamayacakları ve anlamlandıramayacakları bir lisan-i hal ile bulduklarında bizi. Bildik ve onayladık kalbimizde, hesaplar üzerinde bir hesap var. Acı olmayacak her zaman bulacak bizi.
Nasıl bir medeniyetin çocukları olduğumuzu unutmadık. Yüreğimizin kenarında ceylanlar gezinir ve gözlerimizin derinliğinde saklıdır dünyanın sırrı. Suyu aziz bildik, toprağı ve havayı. Doğudan gelen esenliktir kargaşanın ve karmaşanın düğümünü çözecek olan. Bizler vitrinlere oynamıyoruz. Vitrinlerin çekici ve çok renkli cazibesinin hangi bedeller üzerinde yükseltildiğini iyi biliyoruz. Doğayı ve evreni kendisine verilmiş bir emanet ve dost olarak gören bir zihin ile doğayı ve evreni İntikam alınması ve boyun eğdirilmesi gereken bir meta olarak damgalamaya çalışan bir zihnin arasındaki farktır duruşumuzu anlamlı kılan. Yüzyıllara kan ve ihtirastan başka miras bırakmamış bir uygarlık “türü”, bugün bize parlatılmış kavramlarla ders vermeye kalkışıyorsa, onu gerisin geri döndürüp yaptıklarıyla yüzleştirmek gerekir. Bu yüzleşme yapılmadan batıdan gelen her ne varsa kuşku ve şüphe altındadır. Zanlı bir uygarlıkla hiçbir ortak yanımız olamaz. Bu ülkedeki zihinsel spastiklerin anlamak istemedikleri şey de budur. Kimlik ve kişiliğinden ayrılarak, içinde bulunduğu değerlerden arınarak bir başkası olma refleksi ancak bir “aşağılanma-aşağılık olma” dır. Ve bizim bu tür bir kumpasa teslim olma gibi bir çabamız ve yönelimimiz asla olamaz.
Hiçbir yerde hiçbir şeyi aramıyoruz. Güzellik biziz ve erdem bizde mukim. Yeter ki gereği gibi “akledebilen* bir yönelişle tutunalım mutlak iradeye. İnsanın varoluştan beri süregelen bir savaşımdır bu. İyi olanın kendini gereği gibi iyi olarak ortaya koyduğu bir mahalde kötünün maskesi düşmeye mahkumdur. Haydi şimdi derinliğimize yeniden göz atalım. Ne kadar yok sayılmaya çalışılırsa çalışılsın, umudun aydınlığı elinden tutacağımız anı bekliyor.
Saygıdeğer Okur!
Zamanın Sahibi ‘ne teşekkürler… Yine sizlerle buluşturdu bizi. Artık birbirimizi daha iyi tanıyoruz. Yaptığımız uzun seyahatlerde şahit olduk ki birbirimizi anlamışız. Dahası Yolcu Dergisinin ses verdiği yüreklerde güzel bir iz bırakmasıdır. Daha güzel ve nitelikli bir yayın için daha fazla gayretkeş kıldı bizi bu yolculuk. Yığınlarca enformasyon İçerisinden yol bularak sevdiklerimize ulaşmak ve onların kalplerinde daimi konuklar haline gelmek nasıl da güzeldir. Siz bizim güzelliğimizsiniz bizler de sizlerin. Var mı bundan ötesi… Öyleyse yürümeye devam; tökezlemeden, bıkmadan, us(l)anmadan; yeniden, yepyeniden!..’
Şafağın bereketi karanlığın rahminde saklıdır, yaklaştırın kalplerinizi!
