Bir Avuç Memleket

   Bir avuç memleket, küçük bir sobanın başında, üşüyen ellerine sığınan kağıtlardaki metinleri okumaya çalışıyor. Uzaklardan gelmiş zarflardan çıkan mektuplar bunlar. Soba ki içinde yakmak için odun ya da kömür bulunamadığından tıkıştırılmış meyve kasalarından parçalarla kendini ısıtma telaşında. Öyle bir ses çıkarıyor ki gürül gürül… Sanırsın kallavi tuğlalı kömür sobası. Ama olmuyor tabi. Yanakları kızarıyor sobanın lakin bir türlü kızgınlığını odaya yayamıyor. Bu, bir avuç memleketin ısınması lazım. Elleri gevşesin kalem tutar hale gelsin ki yazabilsinler. Kurban olam, diyor içinden, ‘kalem tutan ellere’. Bu ellerin yüreklerindekini kağıda dökmesi gerek, yoksa… Yoksa elden giderse bu güzelim bir avuç memleket; sonrası kaf dağının ardında umut. Okuyorlar… Gelen onlarca mektup okundukça nefeslerin cümlelere değmesiyle alev alıyor bütün kelimeler, harfler. Cümle şehir yanıyor ses çoğaldıkça, ses kendini çoğalttıkça Yolcu’nun her sayfasına rengarenk kelebekler üşüşüyor. Vay be diyor memleketin biri, biraz daha titreseydi ellerimiz, buz kesecekti yürekler. Oy kara kışın ortasında pencerelerimize sığınan, tüylerine kırağılar konmuş serçeler adına. Uzaklardan ta uzaklardan içerisine bahardan kalma çiçek kurularını koyarak yol ettiği mektubuna iki cümle karşılık bekleyen bağrı yanık gönüller adına. Bu bir avuç memleket, şehrin ortasında yakılan işaret fişeği gibi. Yaktıkça kendilerini her yer bahar kesiliyor ve hatta o küçücük çelimsiz soba var ya, kendini padişah biliyor.

   Böyle giriyoruz hayata. Bütün köşelerine dokunarak geçiyoruz hayatın. On iki yıl yetmiş sayı her dem yeniden o ilk zamanlarımızı yaşıyormuşuz gibi devingen bir ruhla süzülüyoruz satırların arasına. Yıllar geçiyor, hafızamıza emanet edilmiş güzellik kendini yeniden üretiyor. Yürüyüşümüzü gözleyenler bu halimize hayretler ediyor. Zaman zamanı kovalar, hiç mi tökezlemez, hiç mi ödün vermez, hiç mi mevcut şartlara haiz tavır düşürmez… Hiç mi? Elhamdülillah hiç! Hamdolsun çünkü, yıllar önce dergimizin küçük odasında yanan o tıknaz soba var ya, onun duasıyla yola koyulduk da ondan. Penceremize sığınan, içeri alıp beslediğimiz avuçlarımızda ısınan minik serçeyi bildiniz mi? Onun iç çekişi var ya onda mündemiç sırrımız. Çünkü hiç, her şeyi yutan derin bir bilinmezdir. Ele geçirilemez, tanımlanamaz, organize edilemez, zapt-u rapt altına alınamazdır. Her şey ‘hiç’in karşısında çaresizdir. Bugün bize, bu geniş zamanlarda burun kıvırarak bakan ‘siz işin edebiyatını yapıyorsunuz’ diye kibirli kibirli ortalarda gezinenlerin, sözün erdemini yere düşürmeyelim diye direndiğimiz o zorluk günlerinde, şubat zemherisindeki ‘edep’lerini de biliriz. Hasılı kadim bir deyiş bizim yerimize son noktayı koyuverir: ‘Edep ya Hû!’

    İçinde bulunduğumuz mevsim kış olduğu için soğukla başladık. Bir de bunun yazı var. Yazı yazmanın, üstünde çatı olmayan apartmanın son katında küçük odamızda, Karadeniz’in nemli-buğulu günlerindeki yazı. Bir avuç ıslak memleket. Yine mektuplar nice mektuplar… Ceza evlerinin kalın duvarlarından yüreklerimize kuşlar uçuran insanlar. Mahpusluk halini incelteceğiz aramızdaki duvarları kemire kemire. Görülmüş damgası vurulan zarfların küfe bulanmış kokusu burnumuzu sızlatıyor. Bu sızı var ya bu sızı yüreklerimize inince, terlemiş avuçlarımızdan içimize doluşunca serinlik sarıyor her bir yanımızı. Hep şükür diyoruz. Sesimize ses geldi. Şimdi cümleleri daktilonun haznesine sürme vakti. Kapımızı çalan postacı özene bezene buruşuk bir mektubu tutuyor elinde mahzunca. Yazar abiler diyor, aman dikkat edin incinmesin çünkü çok yorgun bir zarf; ta Hakkari’den geliyor. Çok halsiz. Ne kadar da ağır… Çok ağır,içinde acı birikmiş sarı bir zarf. Sanki gönderenin yüzünün aydınlığını çalmış. Küçük bir kız çocuğu… Hakkari’de hangi mevsimin kızısın sen. Nasıl duydun yüreğimizin ritmini tâ oralardan. Bir başka odaya çekiliyor mektubu alan memleketten biri. Mektubu kapı aralığından fırlatıyor odanın ortasına. Küçük kızın kağıdı sırılsıklam. Bağıra bağıra ağlıyor bizimki. İçimizin sınırları eriyor, aşk olsun diyoruz aşk olsun sana Berfin! Postacı diyordum aklıma geldi. O memleketlerin en kıdemli abisi, Usta’sı o sıralar “Yolcu’nun Heybesi”sini yazıyor. Her hafta sonu bir başka şehre gitmek zorunda olduğu için okur mektuplarını alıp aynı saatte kalkan aynı otobüse biniyor. Gelen mektupları otobüste değerlendiriyor yani. Bir keresinde otobüsün muavini yanına yaklaşıp soruyor: “Abi sanırım postacılık yapıyorsun ama merak ettim niye milletin mektuplarını açıp okuyorsun, ayıp olmuyor mu?”

   Velhasılı yolun sahibi, sahiplerin sahibi var elbette. Bütün yönlerin ve bütün anların sahibi… Yola çıkmanın, yolda olmanın sorumluğunu bilenler için sükût edip dinlenecek; dinlendikçe demlenecek bir söz üzerine olmak: Güneşe ve onun aydınlığına andolsun; Onu izlediğinde Ay’a andolsun; Onu ortaya çıkardığında gündüze andolsun; Onu bürüdüğünde geceye andolsun; Göğe ve onu bina edene andolsun; Yere ve onu yayıp döşeyene andolsun; Nefse ve onu düzgün bir biçimde şekillendirip ona kötülük duygusunu ve kötülükten sakınma yeteneğini ilham edene andolsun ki, nefsini arındıran kurtuluşa ermiştir. Onu kötülüklere gömüp kirleten kimse de ziyana uğramıştır. (Şüphesiz Allah doğruyu söyledi).

Kapımızı çalan postacı özene bezene buruşuk bir mektubu tutuyor elinde mahzunca. Yazar abiler diyor, aman dikkat edin incinmesin çünkü çok yorgun bir zarf; ta Hakkari’den geliyor. Çok halsiz. Ne kadar da ağır… Çok ağır, içinde acı birikmiş sarı bir zarf. Sanki gönderenin yüzünün aydınlığını çalmış. Küçük bir kız çocuğu… Hakkari’de hangi mevsimin kızısın sen. Nasıl duydun yüreğimizin ritmini tâ oralardan.

Mobil sürümden çık