Ana Sayfa Yürüyüş Seyir Defteri Yeryüzü Uyanıyor

Yeryüzü Uyanıyor

https://www.yolcudergisi.com.tr/wp-content/uploads/2024/03/Yolcu-Sayi-32.mp3

    Yeryüzü uyanıyor. Kelimeler, cümleler, satır başları, paragraflar uyanıyor. Arı duru bir söylev gibi dikiliyor karanlığın karşısına dizeler. Bir bıçak gibi kesiliyor karanlık. Ayaklarımızın altındadır ‘ekini ve nesli bozanlar. Çünkü sağlam sözlerle giriyoruz şehrin, bu şehrin, her şehrin kapısından. Kalbimizin aynasında Beyt’ül Atik. Gecenin dinginliğine ve seherin esenliğine yüzümüzü döndüğümüzde, dağılmış saçlarıyla yalınayak Kudüs karşılıyor bizi. Biz, tüm yönlerin çocukları, esmer ve kirli. Ve Felluce; kanımızla taşıdığımız kelimelerle öğretiyoruz, yeryüzü yeniden uyanıyor.

   Şimdi, nerede durduğuna iyi bak! Yaşadığın zamanın sana dayattıkları karşısında verilecek sahici cevaplara sahip değilsen, git ve göm kendini soytarıların mezarlığına. Kurgulanmış, zelil ve aşağılık bir yaşam, bütün kudretiyle önünde yükseliyor. Ve sen seyret diye alımlı, albenili cambazı, beynine dökülen global efsunlar… Çağın soygunları rengarenk gerçekleştiriliyor artık. Önce beyinlere sonra ruhlara dadadan firavun entrikaları bunlar. Onlar için kim olduğun önemli değil, seni evrimleştirdikten sonra kim kaldığın önemli. Bunun için bütün çabalar. Dünyanın dört bir yanında kitlelere yutturmaya çalıştıkları ve adına “demokratik devrimler” dedikleri girişimler, bu tür bir “sığırlaştırmanın” en önemli göstergesi… Sanma ki duracaklar. Küresel kuşatma adı verilen mekanizmanın son saldırısında Irak toprağımızda yaptıkları, ileride yapacaklarının en önemli göstergesidir. Yeryüzünde aşkı ve onuru koruyan son insan kalana dek bu süreç devam edecek. Onlar için öncelik, arı duru bir özgürlük bilincine sahip kim varsa öncelikli tehdit kapsamındadır. Öyleyse kendine dön ve iyi bak! Yeryüzünü ilahi bir miras, kendini de bu mirasın onurlu bir varisi görebiliyorsan ve hafızanı arı-duru tutabilmişsen dahası yaşayamadıklarını yaşanır kılma kavgasındaysan, yüreğinde, yeniden uyanmakta olan toprağın buğusunu taşıyorsun demektir.

   Yeryüzü uyanıyor. Dağıyla, taşıyla, suyuyla, ağacıyla, çiçeğiyle, börtü böceğiyle tetik bekliyor, son cemrenin düşüşünü. Yeniden başlayacak her şey. Söz, varoluşumuzun damarlarında devinecek, ılık ve hırçın. Ve hatırlanacak şiir içtenliğiyle yola düşmek nedir? Kimdir ağartacak geleceğimizi.
     Yeniden başlayacağız, her dem yeniden; O’nun yüce ve ümit var adıyla…

Saygıdeğer Okur!
Ustamız, Ahmet Usta’nın gönderdiği bir mesel ile bitiriyorum. “Gül yaprağı gibi yaşamak” isimli gönderi aşağıdaki gibidir. Buyurun;

“Uzakdoğu’da bir Budist tapınağı, bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu. Burada geçerli olan incelik; anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti.

Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı kapıda öylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, o yüzden kapıda bir tokmak, çan veya zil yoktu.

Bir süre sonra kapı açıldı, içerdeki Budist, kadıda duran yabancıya baktı. Gelen yabancı, tapınağa girmek ve burada kalmak istiyordu.

Budist bir süre kayboldu, sonra ağzına kadar suyla dolu bir kapla döndü ve kabı yabancıya uzattı. Bu, yeni bir arayıcıyı kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti.

Yabancı tapınağın bahçesine döndü, aldığı bir gül yaprağını kabın içindeki suyun üstüne bıraktı. Gül yaprağı suyun üstünde yüzüyordu ve su taşmamıştı.

İçerideki Budist saygıyla eğildi ve kapıyı açarak yabancıyı içeriye aldı. Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman yer vardı.”

Mobil sürümden çık