“Herkes beklemektedir. Öyle ise sizde bekleyin. Yakında anlayacaksınız. Doğru düzgün yolun yolcuları ve hidayet üzerine olan kimmiş, anlayacaksınız.” Bak böyle diyor yolumuzdaki işaret. Kurulalı beri yeryüzü, kendini insanlığa sunalı beri, yüzünü hep doğuya döndü. Çünkü doğu aydınlığın kaynağıydı. Üzerlerinden sıyrılıp dökülecek olan karanlıktan kurtulmanın tek gereğiydi. Doğuyla umut buldu insan. Bütün yönlerin sahibi elbetteki Allah’tı, lâkin yönler içre bir yöndü insan için doğu. Ufkun derinliğinin kazandırdığı sükutla başlamak her şeye, her şeyde çok şey; güzel bir şey bulmak… Her şeye, her şeye rağmen yeniden başlamak… işte böyledir doğu.
Böyledir! Kuşkunun gölgesi yeryüzünü dolaştığında ve nefret, kulelerini yükselttiğinde, insan, korkuyla umut arasında sendelediğinde…
Böyledir! Böyledir, kalbin sükutu derinleşti mi yeryüzü ısınıyor demektir.
Neredeyiz biz. İşte tam da burada! Süngülerin ve bombaların yöneldiği bir coğrafyada. Varoluşsal varlığını çatışmacı bir kimlik üzerine kurmuş çorak bir uygarlığın karşısında direniyoruz. Dünya tarihi hiçbir döneminde böylesi yalancı ve talancı bir kuşatmayla karşı karşıya kalmadı. İnsanlık, kendi soyuna karşı yürütülen bu soysuz kuşatmayı, bütün duyargalarını doğunun eşsiz ve devingen sesine kulak vererek aşacak. Kalıplaşmış, hissiz, egosunun kölesi bir medeniyet müsveddesidir üzerimize çullanan. Tarihi boyunca yeryüzüne iki dünya savaşının dehşetini yaşatmış, kendinden olmayana karşı acımasız ve soykırımcı bir tabiatı olan bir düzenbazlık bu. Karşımızda kibirlenen ve halklarımızı aşağılamaya kalkan bu refleksin geçmişine bir göz atın. Düzenli şehirlerinin, temiz ve bakımlı insanlarının, teknolojik donanımlarının, dehşetengiz savaş makinelerinin ve bugünün dünyasına dönük demokratik- liberal yüzünün hangi değerlerin tahrip edilmesi sonucu oluştuğunu çok iyi biliriz. Genlerinde gezinen ” ölü ya da diri” mantalitesi, haçlı refleksiyle birleştiğinde yaşanabilir bir dünyanın alanı ne kadar da daraldı? Yeni literatürde buna ” Global köy” adı veriliyor. Renklerin, davranışların, alışkanlıkların, tadların egemenler tarafından, her türlü görsel ve yazınsal unsur kullanılarak belirlendiği verili bir yaşam bu. Adına batı dedikleri, varoluşunu öteki olarak tanımladığı unsurları her alanda sömürerek sürdüren bir nevi asalaktan bahsediyoruz. Topraklarına dadandığı yerlilerden döktüğü kan kurumadan, Afrika’dan kaçırıp köleleştirdiği milyonlarca siyahinin çığlıkları üzerinden konfor bulan bir kimliktir bugün yeryüzünde sözde terörle savaş ve dünya barışı yalanlarıyla Müslüman dünya üzerine sarkan.
İmajlar ve markalar dünyasından ‘söz’ kendini azad etti. Yapay ve dönüştürülebilir zevklerle ‘insan’ duruşuna yönelen bu ihanet, kutsallardan, anlamlardan ve duygulardan soyutlanmış bir ıssızlığa düşürüyor yeryüzünün en şerefli varlığını. Her şeyi kendinde tabulaştıran, kendi söylemlerini egemen söylem olarak konumlandıran Amerikan faşizmi, anglo- sakson kibiriyle doğunun kalbine yöneldiğinde karşılaştığı bilinçten rahatsız olmuşa benziyor. Tarihin ve coğrafyanın insana yüklediği anlamın kendini en iyi ifade ettiği ‘insan’ duruşunu kendine tehlike olarak propaganda ediyor. Korunmuş ve zamanlar üstüne yönelmiş ‘söz’ün direngen yapısı, bu şeytan imparatorluğunu tedirgin ediyor. Ve dünya çetin bir hesaplaşmaya doğru akıp gidiyor.
Dilimiz, kimliğimiz ve kişiliğimiz, kendi tanımlarımızla, kadim soyluluğumuzla hayatın damarlarında yürüdüğünde, gücümüzün ne denli derin ve sarsıcı olabileceğini göreceğiz. Egemen tanımlar, moda kavramlar, giydirilmiş düşünceler, ancak onları üretenlerin değirmenine su taşır. Kimin dilini, tanımlarını ve tavırlarını kullanıyorsanız o dünyanın adamısınız. Aklınız hangi anlam dünyasına vardırıyor çözümlemelerinizi? Ve siz ne kadar kendinizsiniz? Yaşam tarzınız, alışkanlıklarınız, bulunduğunuz ortam, düşüncelerinizin kaynakları, çevrenizdeki ilişkiler verili bir dünyanın ürünü ise yeniden sorgulama ve başlamanın vaktidir.
Saygıdeğer Okur!
Yanıbaşımızdan, kalbimizin sıcaklığından iki dost bütün güzellikleriyle geçip gitti. Tuğba Altıparmak ye Nurulhak Saatçioğlu. İkisini de trafik kazalarında kaybettik. Biri Niğde’nin güzelliğiydi, diğeri İstanbul’un. Güzel dost A.Baki Akyüz bu ölümler üzerine şöyle demişti; Onların yokluğu/ Gidişlerinin acısı/ Unutturuyor bize tüm kelimeleri/ Yürekler duaya/ Diller sukuta…” Bu güzel gelişleri kabul buyursun rabbimiz. Vesselam.
