1997 yılının 28 Şubat günü, halk tarafından seçilmiş insanlara, devletin asıl sahiplerinin kim olduğu ve seçilenlerin yerinin neresi olması gerektiği üzerine bir tebligatta bulunuldu. Laiklik ve Atatürkçülük ön plana çıkarılarak, ülkede toplum mühendisliği yöntemiyle halkın duyguları, düşünceleri ve davranış biçimleri derdest edilmek istendi. Parlatılan postalların içindekiler ve sokaklarda yürütülen tankların üstündekiler ‘bin yıldan daha fazla devam edecek bir sürecin’ başladığını ifade ediyor, devletin bütün organları buna göre kendilerine çeki düzen veriyorlardı. Yargı, medya, bürokrasi yeniden elden geçiriliyor, hazırol brifinglerine muhatap oluyor ve cadı avı için talimatlar veriliyordu. Faşizmin murdar gölgesinin ülkeyi zapt- ı rapt aldığı bir zamanı iliklerimize kadar yaşıyorduk. Bu ülkeye yaşatılan militarist karartma; asker, medya, bürokrasi tarafından işleme konan dehşetengiz kumpasın üzerine kapatmak içindi. Ortalık biraz durulmaya başlayınca devletin, bankalar aracılığı ile milyarlarca dolar zarara uğratıldığı görüldü. Yönetim kurullarında tekaüt asker efendilerin bulunduğu onlarca banka halkın parasını iç etmiş ve batmıştı. Bu soygun Atatürkçülük ve Laiklik adına yürütülen bir soygundu. Bu gün millet meclisinde kırıtan bir kısım hokkabazların, ataları Führer’den mülhem kurdukları ikna odalarında soldurulanbinlerce genç kızın feryatları, inancı yüzünden ‘Gestapo’kovuşturmalarına uğrayıp işlerinden atılan bir o kadar insanın ahları, nasıl bir karabasan fetişine maruz kalındığını göstermesi bakımından vicdanlara not edildi.
28 Şubat tebligatının üzerinden on ay geçmişti ki derginin sahibi Mustafa Öner’le birkaç insan buluştu. Ortak kanaat, gittikçe zulmünü artıran bu duruma karşı bir şeyler yapmak gerektiği idi. Birkaç yıl önce ilk sayısı çıkan ancak talihsizlikler nedeni ile yayınına ara vermek zorunda kalan Yolcu’nun yeniden ve başka bir muhteva ile çıkmasına karar verildi. Evlerde kitapların raflardan indirilerek saklandığı, arkadaş ilişkilerinin gözden geçirildiği, kitabevlerinin işlevsizleştiği , kuşku ve tedirginliğin zirve yaptığı bir dönemdi. Ve Allah’a sığınarak ilk sayımızı yayınladık: “Burası Türkiye ve tarih kaydediyor!” Kapak sloganımız. Seyir Defteri’ne düştüğümüz not şöyle: “ Evet, resmi Türkiye. Güvenlik güçlerinin birbirini çetecilik ve vatan hainliği ile suçladığı, mebuslarının kabzımaldaki mal gibi alınıp satıldığı, halkına tank namlusu göstermekten başka refleksi kalmamış, aydınlarının kaleminden riya, ihanet ve jurnal damlayan bir Türkiye. Gerçek Türkiye ise sessiz ve sabırla olanları izliyor.” Sonra ikinci sayımız, başlık: “Anlattığım Kimin Hikayesi!” Seyir Defteri: “ Öyle bir sistem düşünün ki milyonlarca insanın mutsuzluğu ve umutsuzluğunu bir avuç doymak bilmez kapitalistten yana ranta dönüştürmeyi amaç edinmiş olsun. Veya halkının yarısından fazlası açlık ve fakirlik sınırında dolaşırken, ideolojisini kutsayan yandaşlarına elde ettiği gelirin önemli bir bölümünü umursamadan aktarabilsin. Basın yayın organlarındaki köşe yazarları, piyasadaki aydınları, üniversitesindeki bilim adamlarının kuyruk sallamak ve çanak yalamaktan başka becerisi kalmasın. Doğusunda oluk oluk fidan gibi gençlerin kanı akarken, batısında oluk oluk şampanyaların patlatılarak, utanılası işret alemlerinde savaş lordlarının kendinden geçtiği… Düşünün ki bunca soysuzluk, düzenbazlık, eşkıyalık ve karanlık bir yıl boyunca hep bir ağızdan kulakları tırmalarcasına bağırsın: laiklik elden gidiyor!” Üçüncü sayımız: “İyiliğimizi istiyorlar; vermeyeceğiz!” Dördüncü: “Gülümsemeye devam et; Hayat bizden yana!” Devam: “Çoraplarımızın rengiyle uyumlu değilse; değişmesi gereken kanunlarınızdır!” Yaptığımız işin bir başka güzelliği, kendini milletin efendisi sanıp nutuklar irad edenlerle ‘vakayıname ve muhalif karga’ başlıklı köşelerden yazdığımız muzip yazılarla dalgamızı geçmemizdi. Her şeyin sustuğu ve susturulduğu bir heyula idi geçtiğimiz. Şimdinin başbakanı hapse düştüğünde bu dergi ona da sahip çıkmıştı. Korkma, dedik, “onların bir hesabı varsa Allah’ın da bir hesabı var;sen şiirini söylemeye devam et!” 28 Şubat bir engerek tertibi idi ve sonunda kendini soktu, yok etti.
67. sayısına ulaşmış bu mevkute, kendini söz dergisi olarak konumlandırdı. Söz dergisi olarak da yürüyüşüne devam ediyor. Yalnızca işin edebiyatını yapıp, yan gelip yatmadı. En zor zamanlarda, zorluk günlerinde özgürlükten, adaletten ve erdemli bir toplumdan yana taraf oldu. Bunun için de ülkenin her tarafından yoğun bir okur ilgisine muhatap oldu. Bu ilgi hiç eksilmeden halen de devam ediyor. Cezaevleri bizi çok iyi tanır örneğin. Şu ya da bu nedenlerle ama çoğu da siyasi nedenlerle mahkum olanların yoldaşı olduk. Her ay gelen yüzlerce mektupla yüreğimizi ısıttık. Ve şuna inandık ki birlikte olunca güzeliz.
Saygıdeğer okur; nice zamanları geçtik. Yorulduk lakin tökezlediğimizde, bıktığımızda ya da düşmeye meylettiğimizde bizlere omuz veren, bizlerle yürüyen insanların yürek aydınlığı umudumuz oldu. Tarihin çöp sepetinde yeriniz sizi bekliyor, dediğimiz 28 Şubat’ın ceberrutları layık oldukları yerdeler şimdi. Son on yılda bir çok şey yer değiştirdi. Dünün mazlumu, mustazafı bu günün muktediri haline geldi. Kendilerine iktidar verilenlerden oldular. Lakin ulus devlet denilen mekanizmanın çok önemli bir işlevi var. Kendine talip olanı hızlı bir biçimde kendine benzetir. Yani hiçbir değeri olduğu gibi kabul etmez. Sisteminin çarkında öğüttüğü ve nemalandığı ne varsa posasını çıkardıktan sonra anlamsızlaştırır. Bunun için kullandığı en önemli enstrümansa ideolojilerdir. Soğuk savaş dönemi lokal ideoloji olan Kemalizm’in akıbeti son örnek değildir. Şu an yaşanan örnek bizi daha çok ilgilendiriyor. Kendilerini muhafazakâr olarak konumlandıran ‘Emevi tipi’ yapılanmaya daha da dikkat kesilmek gerekiyor. Bir başka boyutta faşizme evrilen bu muhafazakarlaşma süreci, tabiatı itibariyle seküler (din dışı) bir organizmayı, her türlü musibetiyle formda değiştirip, içerikte bu organizmaya kulluğu öngörür. Bu durumun en kötü çıktısı bilincin ve zulme karşı duruşun körleştirilmesidir.
